117 μ. Χ.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκτείνεται απ'την Αφρική ως την Κασπία...
αλλά το πιο ατίθασο σύνορό της ήταν η Βόρεια Βρετανία.
Σ'αυτή τη γη, συνάντησαν άγρια αντίσταση απ'τους Πίκτους.
Με ανταρτοπόλεμο και το τοπίο σύμμαχό τους...
κατάφεραν να σταματήσουν την εισβολή.
Η παύση κράτησε σχεδόν 20 χρόνια.
Η Ρώμη έδωσε διαταγή να λυθεί το αδιέξοδο με κάθε τρόπο.
Λέγομαι Κουίντους Ντίας, είμαι στρατιώτης της Ρώμης...
κι αυτή δεν είναι ούτε η αρχή, ούτε το τέλος της ιστορίας μου.
ΔΥΟ ΕBΔΟΜΑΔΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ
ΙΝΤΣΤΟΥΘ-ΙΛ, ΣΤΟ BOΡΕΙΟΤΕΡΟ ΦΥΛΑΚΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ
Δυο χρόνια στα σύνορα. Αυτό το μέρος είναι ο πισινός της γης.
Ακόμα και η γη μας θέλει νεκρούς.
Εκατόνταρχε, κάνει πολύ κρύο για σκοπιά.
Δεν κάνω σκοπιά. Αναρωτιέμαι τι είναι εκεί.
Η περιπολία επιστρέφει την αυγή. Πήγαινε να κοιμηθείς.
Όσο μένουμε, τόσο το κρύο και η υγρασία τρυπούν τα κόκαλά μας.
Η βροχή κοπάζει μόνο για τον Βόρειο άνεμο.
Ενώ χάνουμε άντρες από κρυοπαγήματα...
ο Πίκτος βασιλιάς Γκόρλακον κάνει επιδρομές στα σύνορα.
Κύριοι... Κρύα νύχτα στο μέτωπο.
Ο πατέρας μου πίστευε ότι πρέπει να ξέρεις καλά τον εχθρό σου.
Εγώ τους ξέρω καλά.
Ξέρουν τις δυνάμεις τους και δεν παρασύρονται σε μάχες.
Αντ'αυτού, ξύνουν τις πληγές μας...
κρύβονται σαν ζώα, χτυπούν δυνατά και γρήγορα...
και χάνονται στη νύχτα.
Την αυγή μετράμε τις απώλειές μας και θάβουμε τους νεκρούς.
Είναι νέο είδος πολέμου, χωρίς τιμή, χωρίς τέλος.
Μάρκους, πήγαινε στον Αγκρίκολα!
Την πύλη! Κουνήσου!
Κουνήσου, στρατιώτη!
Σώσε τον εαυτό σου.
Πήγαινε στον διάβολο!
Να τους σκοτώσουμε όλους.
Αυτός μπορεί να φανεί χρήσιμος. Θα έρθει μαζί μας.
ΓΙΟΡΚ, ΦΥΛΑΚΙΟ ΕΝΑΤΗΣ ΛΕΓΕΩΝΑΣ
Ο νικητής!
Πάλι!
Αρκετά. Πάλεψες καλά, τώρα θα πιεις μαζί μου.
Σέπτους, κι άλλη μπύρα!
Ξανά, Bίριλους.
Είσαι ένας άσχημος μεθύστακας.
Κι όχι πολύ έξυπνος.
- Δε σου φτάνουν δέκα ήττες; - Ανάθεμά σε! Ξανά!
Άλλη μια φορά.
Σέπτους, εσύ διαιτητεύεις. Και πρόσεχε τα νώτα μου.
Δεν ξέρει να χάνει.
Τι περιμένετε, διαταγή; Ορμήστε!
Μ'αυτό συνέρχεσαι γρήγορα!
Πότε θα μάθουν να μην τα βάζουν με την Ενάτη;
Δεν πρέπει να πίνεις με τους άντρες της Λεγεώνας, λένε.
Σέπτους, ξεχνούν ότι κι εγώ είμαι άντρας της Λεγεώνας!
- Στρατιώτη, πολεμούσες; - Ο πόλεμος είναι η δουλειά μου.
Έχω ένα μήνυμα για τον Στρατηγό σου.
Οδήγησέ με σ'αυτόν, πριν σε μαστιγώσουν.
- Ποιος είσαι εσύ; - Αγγελιαφόρος του Κυβερνήτη.
Κατέβα απ'το άλογο και δώσε το μήνυμα, πριν σε μαστιγώσω εγώ!
Στρατηγέ, θα ήταν χαρά μου.
Όλες οι άδειες ανακαλούνται.
Ο Αγκρίκολα μάς κινητοποιεί. Πάμε σε πόλεμο, Σέπτους.
Οι λεγάτοι να ετοιμάσουν τους άντρες.
Με συγχωρείτε, Στρατηγέ...
Γύρνα αμέσως στον Αγκρίκολα. Πες του ότι φύγαμε σε μια ώρα.
Μπάσταρδε!
Ώρα να πεθάνεις, Ρωμαίε.
Ο Γκόρλακον... Ήταν αγρότης πριν σκοτωθεί η γυναίκα του.
Μετά άφησε το αλέτρι κι έπιασε το σπαθί.
Άλλαξε τον τρόπο που πολεμούσαν οι Πίκτοι. Με επιτυχία.
Ανέτρεψε τις ισορροπίες. Τον έκαναν βασιλιά.
Δε θα υποκύψω!
- Τι σκοπούς έχει ο Αγκρίκολα; - Ανάθεμά σε, Πίκτε!
Θα στείλει στρατό βόρεια;
Είμαι στρατιώτης της Ρώμης! Δε θα υποκύψω!
Μάθε τον εχθρό σου, γιε μου.
- Η Ρώμη θα σε κάνει να ματώσεις! - Εσύ πρώτος, Εκατόνταρχε.
ΚΑΡΛΑ'Ι'Λ, ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΑΓΚΡΙΚΟΛΑ, ΚΥBΕΡΝΗΤΗ BΡ/ΝΙΑΣ
Δε με νοιάζει πώς, αλλά εξολόθρευσέ τους...
και φέρε μου τον Γκόρλακον δεμένο.
Κυβερνήτα, ένας απλός στρατιώτης είμαι...
αλλά βλέπω ότι νοσταλγείτε τη Ρώμη.
Λαχταράω τη Ρώμη. Αυτό το μέρος είναι νεκροταφείο φιλοδοξιών.
Και ανδρών... Και δε θα κάνω τους δικούς μου πιόνια σας.
Μάλιστα... Ας είμαστε ειλικρινείς.
Η κατάκτηση της Βρετανίας είναι χαμένη υπόθεση.
Μ'ένα τολμηρό χτύπημα μπορεί ν'αλλάξει αυτό.
Με την Ενάτη Λεγεώνα μπορούμε να τους συντρίψουμε.
Εσύ κι οι άνδρες σου θα αποσυρθείτε με τιμές και πλούτη.
Οι άνδρες μου έχουν αρκετή τιμή.
Αρκετή ώστε να αγνοήσουν μια ευθεία διαταγή;
Για να σκοτώσεις το φίδι, πρέπει να κόψεις το κεφάλι του.
Πρέπει να βρω τον Γκόρλακον.
Γι'αυτό έχω κάποιον στο μυαλό μου.
Στρατηγέ, από δω η Ετέν. Η ιχνηλάτης μου.
Δε λέει λέξη, αλλά κυνηγά τα πάντα, σε όλα τα εδάφη.
Είναι μισή λύκος, το ορκίζομαι!
Συγγνώμη για το θέατρο. Ήθελα να αποδείξω κάτι.
Οι σκλάβοι δεν κοστίζουν τίποτα. Η εμπιστοσύνη είναι ανεκτίμητη!
- Πρέπει να την πολεμήσω; - Είναι μουγγή, όχι κουφή.
- Έχω δικούς μου ιχνηλάτες. - Όχι σαν αυτήν.
Ξέρει τους Πίκτους, τους τρόπους τους, τις κρυψώνες τους.
Θα σε οδηγήσει στα βουνά.
- Γιατί κάθεται εκεί; - Σε κοιτάζει όλη νύχτα.
- Το ξέρω, το πρόσεξα. - Δεν παίρνει το βλέμμα της.
- Έλα εδώ εσύ! - Δε μιλάει, ηλίθιε!
Δεν έχει γλώσσα. Εγώ δε θα την πλησίαζα.
Δεν έχει γλώσσα. Τέλεια. Θα έχει πιο πολύ χώρο γι'αυτό.
Αυτό στη γλώσσα των Πίκτων σημαίνει "δίνε του"!
Θα'ναι καλή ιχνηλάτης, αφού βρήκε το πουλί σου!
- Νομίζω ότι είναι έρωτας! - Θα δοκιμάσω με το κοπρόσκυλο.
- Αναφορά; - Τρεις Πίκτοι ιππείς.
Κι ένας αιχμάλωτος, πεζός. Είναι Ρωμαίος, νομίζω.
Εκατόνταρχε Ρέμους, τη φάλαγγα.
Μείνε κάτω...
Δε θα μάθουμε τίποτα απ'αυτόν.
Δεν παίρνουμε αιχμαλώτους στην πορεία, το ξέρεις.
- Κορώνα ή γράμματα; - Κορώνα.
Κέρδισα.
Συγγνώμη, φίλε. Οι διαταγές είναι διαταγές.
- Δόξα στους θεούς, με βρήκατε! - Μην ευχαριστείς τους θεούς.
Η Ετέν, η Πίκτη ιχνηλάτης μας. Αυτή σε βρήκε.
Πώς λέγεσαι, στρατιώτη;
Λέγομαι Κουίντους Ντίας.
Υποδιοικητής, συνοριακή φρουρά Ίντστουθ-ιλ.
Λυπάμαι που δεν ήρθαμε πιο νωρίς.
- Είστε οι αντικαταστάτες μας; - Όχι ακριβώς.
Τίτους Φλάβιους Βίριλους, Διοικητής Ενάτης Λεγεώνας.
- Πάμε γυρεύοντας μια μάχη. - Και θα τη βρείτε.
Εκατόνταρχε Ντίας...
Τώρα μοιάζεις με Ρωμαίο. Πώς νιώθεις;
Λίγες μελανιές είναι. Θα περάσουν με τον καιρό.
Μερικές φορές υπάρχουν σημάδια που δε φαίνονται.
Γλίτωσες απ'τα νύχια του Γκόρλακον...
αλλά σου ζητώ να έρθεις μαζί μας στο στόμα του λύκου.
Καλύτερα να ξαναμπώ στη μάχη, Στρατηγέ.
- Μιλάς σαν αληθινός στρατιώτης. - Μονομάχος.
Ο πατέρας μου ήταν ο Σκιπίων Ντίας.
Τον είδα στον αγώνα που του χάρισε την ελευθερία του.
- Ήταν εκπληκτικός. - Αυτός μου έμαθε να πολεμώ.
Να διαλέγω τις μάχες μου.
Έλα να γνωρίσεις τους άντρες.
Φέρε ένα ποτό στον άνθρωπο. Το αξίζει.
Κάθισε να ζεσταθείς. Πιες ένα ποτό.
Αύριο θα είσαι πλάι μου.
Θα μου μάθεις για τη φιλοξενία των Πίκτων.
Θαξ... Μπόθος... Σέπτους, θα κάνω τη σκοπιά μου.
Δεν καταλαβαίνω τους Πίκτους. Αν με πιάσουν, είμαι χαμένος!
Δεν έχω ξαναδεί τόσο αγαπητό στρατηγό.
Στην εκπαίδευση είναι δάσκαλος, στη γιορτή είναι πατέρας...
και στον στρατώνα, αδερφός.
Στη μάχη είναι ο θεός που παρα- καλάμε να σώσει τις ψυχές μας.
- Πού το διάβασες αυτό; - Στον τοίχο της χέστρας, κύριε.
- Μάλλον το έγραψε μόνος του! - Είναι ένα αδίστακτο κάθαρμα...
Και θα πέθαινα γι'αυτόν χωρίς δισταγμό.
- Είναι παγίδα! - Φάλαγγα! Συνταχθείτε!
Αφιππεύστε! Τα άλογα πίσω!
Γρήγορα!
Σταθερά, παιδιά! Ασπίδες!
Προσέξτε!
Ότι κι αν βγει απ'την ομίχλη, κρατήστε τις γραμμές σας.
Κουίντους, βρες τον Ρέμους, πες του να υποχωρήσει η φάλαγγα.
- Κάντε στην άκρη. - Προσοχή!
Ετοιμαστείτε...
Προσέξτε...
Κρατήστε τις γραμμές!
Αντισταθείτε!
- Τα κατάφερες. - Αυτός μου έσωσε τη ζωή.
Ο Μπρικ, από δω.
- Ο Στρατηγός; - Όχι.
Πρέπει να φύγουμε. Μπορείς;
Πάμε.
Στο χάος της μάχης, όταν το έδαφος...
γλιστράει από αίμα, εμετό, ούρα...
και τα εντόσθια φίλων και εχθρών...
είναι εύκολο να στραφείς στους θεούς για σωτηρία.
Αλλά οι στρατιώτες πολεμούν κι οι στρατιώτες πεθαίνουν.
Οι θεοί δε λερώνουν ποτέ τα χέρια τους.
Δόξα στους θεούς, κάποιοι επιζήσαμε.
Μόνο εσείς;
- Μάκρος, δεύτερη κοόρτη. - Λεωνίδας, ιχνηλάτης.
Μόνο εμείς μείναμε;
Μας ξεγέλασαν. Ώρα να γυρίσουμε σπίτια μας.
Να βρούμε τον Στρατηγό. Του αξίζει καλύτερος τάφος.
- Ο Στρατηγός ζει. - Σίγουρα;
Τους είδα να τον παίρνουν αλυσοδεμένο.
- Προς τα πού; - Βόρεια.
- Τότε θα πάμε βόρεια. - Θα ακολουθήσουμε τους Πίκτους;
Θα κάνουν περιπολίες για να βρουν επιζώντες.
- Καλύτερα ν'αυτοκτονήσουμε! - Αν ζει ο Στρατηγός, πρέπει.
- Από πού ήρθες εσύ; - Απ'την κουζίνα.
Καλή δουλειά, στρατιώτη.
Με λένε Τάρακ. Είμαι μάγειρας, όχι στρατιώτης.
Όχι πια. Πάρτε ότι μπορείτε. Φαγητό, όπλα.
Αφήστε τις πανοπλίες, ταξιδεύουμε ελαφρά.
Αυτός ο Μάκρος ξέρει να τρέχει!
Ήταν μαραθωνοδρόμος πριν καταταγεί.
- Πού το ξέρεις αυτό; - Οι μάγειροι τα ξέρουμε όλα.
Ήξερα ότι δεν έπρεπε να εμπιστευτούμε αυτή τη σκύλα!
Ξέρω πού πήγαν τον Στρατηγό.
Προχωράμε.
Από δω. Στη σπηλιά.
Σκαρφαλώστε!
Ορίστε, φάτε λίγο.
Δηλητηριώδη. Σε σκοτώνουν σε λεπτά.
Μοιάζουν μ'αυτά, που είναι νοστιμότατα.
Τάρακ. Είναι ασσυριακό, έτσι;
Δεν είναι το αληθινό μου όνομα, μου το έδωσαν.
- Πώς σε λένε; - Δε μπορείς να το προφέρεις.
Γεννήθηκα στα βουνά του Χίντου Κους.
Λεωνίδας, σωστά;
- Έλληνας πατέρας, κύριε. - Έλα πιο κοντά στη φωτιά.
- Από πού είσαι, Μπόθος; - Απ'τον στρατό. Μόνο αυτό ξέρω.
Με μάζεψαν απ'τον δρόμο, είπαν ότι μπορώ να γίνω καλύτερος.
Πες μου, Μπόθος. Νιώθεις καλύτερα ή χειρότερα;
Το έσκασα τρέχοντας απ'τη Νουμιδία. Σταμάτησα στην Ελλάδα.
Μετά έτρεχα για αθλητισμό. Τώρα τρέχω πάλι για τη ζωή μου.
Είμαστε όλοι μακριά απ'τα σπίτια μας.
Θα'ταν η τελευταία μου αποστολή.
Μπορεί και να'ναι.
Είχα δει μια φάρμα στην Τοσκάνη, όπου ο ήλιος ζεσταίνει το δέρμα.
Μπρικ, τι όνομα είναι αυτό;
Χαϊδευτικό για το Ουμπρικούλιους.
Η μητέρα σου πρέπει να ήταν σοφή.
Ήταν κωμικός, γαμώτο!
Μπρικ, λοιπόν.
Κοιμηθείτε. Θα κάνω την πρώτη σκοπιά.
- Πού είναι οι άντρες μου; - Με τους θεούς σας.
Προδότρα!
Θα απαντούσε, αλλά δε μπορεί να μιλήσει. Ξέρεις γιατί;
Ήταν παιδί όταν ζήτησε σ'εμάς καταφύγιο.
Το χωριό της ισοπεδώθηκε επειδή αντιστεκόταν στους Ρωμαίους.
Για παραδειγματισμό, έβγαλαν τα μάτια του πατέρα της.
Βίασαν τη μάνα της μέχρι που παρακαλούσε να πεθάνει.
Ανάγκασαν την Ετέν να βλέπει, πριν τη βιάσουν κι αυτή.
Και μετά της έκοψαν τη γλώσσα...
για να μη μιλά εναντίον της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ήρθε σ'εμάς για προστασία. Τη μεγαλώσαμε σαν δική μας.
Όταν μεγάλωσε, τη στείλαμε πίσω σ'εσάς...
για να σας παραδώσει στα χέρια μας.
Ο στρατός είναι ακόμα σκόρπιος. Όταν σκοτεινιάσει, μπαίνουμε.
Μπρικ, Μπόθος, μαζί μου. Οι υπόλοιποι, στην περίμετρο.
Η Λεγεώνα;
Μόνο εγώ και μια μικρή κοόρτη μείναμε.
Αφήστε με.
Bούλωσέ το!
- Φύγετε! - Δε θα σε εγκαταλείψουμε!
Η Λεγεώνα είναι δική σου πια. Πηγαίνετε!
Πρέπει να φύγουμε.
Φύγε τώρα!
Πήγαινέ τους πίσω.
Αυτό για την Ενάτη!
Πού είναι ο Θαξ;
Τακτοποίησα ένα πρόβλημα. Το κράνος του Στρατηγού. Πού είναι;
Δε μπορέσαμε να τον ελευθερώσουμε.
Ήρθαμε ως εδώ για το τίποτα.
Γαμώτο.
Βλέπεις τι έκανες;
Πριν πεθάνεις, μάθε ότι οι άντρες σου δε θα ζήσουν.
Ας τελειώνουμε, λοιπόν.
Οι Ρωμαίοι φίλοι σου έπρεπε να ξέρουν...
ότι το κρύο σίδερο δε λυγίζει, σπάει.
Τι περιμένετε, λοιπόν; Με φοβάστε;
Δεν υπάρχει κανείς αρκετά γενναίος;
Ας δούμε από τι είσαι φτιαγμένη, λύκαινα!
Πρέπει να προχωρήσουμε, όσο προηγούμαστε.
- Με τα πόδια, εδώ; - Όπου διστάζουν, προχωράμε.
Συνεχίζουμε βόρεια.
- Μα οι γραμμές μας είναι νότια! - Και εκεί θα μας ψάξουν.
Δε μπορούμε να τους ξεφύγουμε.
Πρέπει να φανούμε πιο έξυπνοι.
Πάμε βόρεια. Θα τους ξεγελάσουμε και μετά θα γυρίσουμε νότια.
Δυτικά και μετά νότια.
Θα πάρει πολλές μέρες, αλλά είμαστε πίσω απ'τις γραμμές τους.
Είναι η μόνη μας ελπίδα.
Θα χρειαστείς αυτό, Εκατόνταρχε.
Ετέν, είσαι η οργή μου.
Στείλε τα κορμιά τους στον διάβολο και φέρε μου τα κεφάλια.
Όταν σε κυνηγούν οι Πίκτοι, δε σταματούν ποτέ.
Τρέχουν για ώρες, ιππεύουν για μέρες.
Τρώνε ελάχιστα και κοιμούνται λίγο.
Η Ετέν, σαν λύκαινα, έμαθε να κυνηγά από την κούνια.
Είναι αίσθηση και ένστικτο μαζί.
Διαβάζει το έδαφος, ψάχνει για σημάδια.
Στριμώχνει το θήραμά της και το σκοτώνει.
Τώρα κυνηγά Ρωμαίους. Εμείς είμαστε το θήραμα.
- Λίο, πρέπει να προχωρήσουμε. - Όχι. Πρέπει να ξεκουραστούμε.
- Δε μπορώ άλλο, κρυώνω πολύ. - Εμπρός, πάρτε τον.
Μπρικ, βρες καταφύγιο, έξω απ'αυτόν τον άνεμο.
Αρκετά. Βοηθήστε με.
Μας καθυστερεί. Πες το και θα το τακτοποιήσω.
Θα ζήσουμε ενωμένοι ή θα πεθάνουμε χωρισμένοι...
αρχίζοντας από σένα.
Εσύ μείνε, αλλά στην πρώτη ευκαιρία θα κοιτάξω τον εαυτό μου.
Δική σου κηδεία είναι.
Όταν βάφουν τα πρόσωπά τους μπλε...
δεν είναι απλώς διακόσμηση, είναι ιερό δικαίωμα.
Για τους Πίκτους σημαίνει ότι πεθαίνουν, δεν παραδίνονται.
Σημαίνει ότι γι'αυτούς δεν υπάρχει γυρισμός.
Αυτοί οι άντρες είναι οι καλύτεροι που έχω δει.
Είμαι άξιος για αρχηγός τους;
Ο πατέρας μου με δίδαξε ότι στη ζωή...
το καθήκον κι η τιμή είναι πάνω απ'όλα.
Άντρας χωρίς λόγο δεν είναι καλύτερος από ζώο.
Υποσχέθηκα σ'έναν στρατηγό να γυρίσω τους άντρες του πίσω.
Αυτή είναι η αποστολή μου, το καθήκον μου.
Όχι κι άσχημα, για Έλληνας... Ελάτε.
Πιείτε όσο είναι ζεστό.
- Τι είναι αυτό; - Το στομάχι.
Τα βρύα μέσα είναι μισοχωνεμένα.
Δοκίμασε, είναι καλό.
Θα τον άκουσαν μίλια μακριά!
Τι συμβαίνει;
Κουνηθείτε!
Από δω!
Εμπρός, πάμε!
Έρχονται!
Πλησιάζουν!
Δώσε το χέρι σου!
Πρέπει να πηδήξουμε.
- Τρελάθηκες; - Κάν'το!
- Δε μπορώ. - Μπορείς.
Μπορείς να το κάνεις.
Είσαι καλά; Έλα πάνω. Τράβα.
- Πιάσ'τον. - Τον έπιασα.
- Ο Τάρακ; - Τον έχασα.
Ο Θαξ, ο Μάκρος;
Βγάλε τα χιτώνια, θα μας βουλιάξουν.
Γαμώτο! Μπορείς να περπατήσεις;
Τότε μπορείς και να τρέξεις.
Μας ακολούθησαν.
Αυτό είναι... Συνεχίστε...
- Μας εντόπισε. - Η μάγισσα! Πώς το κάνει αυτό;
Δεν είναι μαγεία. Ιχνηλάτης είναι. Και την ευνοεί ο άνεμος.
- Τι τρέχει; - Στρατοπεδεύουν απέναντι.
Δεν τους νοιάζει να ξέρουμε πού είναι.
Αυτή δε θα μας περιμένει.
Μπόθος, πρόσεχε τον Λίο.
- Τι θα κάνεις; - Θα ισορροπήσω την κατάσταση.
Πού είναι αυτή;
Γιατί μας κυνηγάτε;
Ένας δικός σας σκότωσε τον γιο του Βασιλιά.
Ο Γκόρλακον ορκίστηκε εκδίκηση εναντίον όλων σας.
Σκότωσέ τον να τελειώνουμε.
Οι φίλοι σας είναι ήδη νεκροί.
Αφήστε τον να ματώσει!
Πήραν το κεφάλι του!
Είχαν την ίδια ιδέα με σένα.
Δεν υπερασπίζονται πια τις ζωές ή τη χώρα τους.
Ορκίστηκαν εκδίκηση εναντίον μας...
και δε θα ησυχάσουν...
μέχρι να ικετεύουμε να πεθάνουμε.
Είσαι έτοιμος να πέσεις στα γόνατα;
Τελείωσα. Δεν έχω ελπίδα.
Δεν έχεις ελπίδα; Γι'αυτό γράφουν τραγούδια, ποιήματα.
Η απελπισία είναι το υλικό του θρύλου, Μπόθος.
Κι αν γίνεις θρύλος, θα πηδήξεις!
- Τι πρέπει να κάνω; - Προχωράμε όσο είναι σκοτάδι.
Οι θεοί μάς ξέχασαν. Εμείς φτιάχνουμε τη μοίρα μας τώρα.
Δε μπορώ να σε φτάσω...
Μάκρος, τουλάχιστον έτσι ένας μας θα τα καταφέρει.
- Κάθαρμα! - Μη φωνάξεις, Μάκρος.
Θα τελειώσουν πιο γρήγορα αν δε φωνάξεις.
Μη μ'αφήνεις, Θαξ!
Ελάτε!
Πρέπει να μείνουμε μακριά απ'αυτό το μέρος.
Χρειαζόμαστε τροφή και ξεκούραση.
Πού διάολο είμαστε τώρα;
Θα φέρω νερό. Το νου σου.
Μη φοβάσαι...
Δε θέλουμε να σου κάνουμε κακό.
Ποιοι είστε; Τι θέλετε εδώ;
Μπρικ, μπες μέσα. Μπες μέσα τώρα.
Σ'αφήνω, λοιπόν.
- Δεν έχω τίποτα αξίας! - Δεν είμαστε κλέφτες.
Θέλουμε τροφή και στέγη. Έχουμε έναν τραυματία. Θέλει βοήθεια.
Προσπαθούμε μόνο να γυρίσουμε στην πατρίδα μας.
Ορίστε, πάρ'το.
Δε θέλω να σου κάνω κακό.
Με λένε Κουίντους Ντίας.
Αριάν... Μιλάς τη γλώσσα μου.
Κι εσύ τη δική μου.
Είστε απ'τη φρουρά; Δεν έρχεστε τόσο βόρεια, νόμιζα.
Φρουρά; Ποια φρουρά;
- Δυο μέρες νότια από δω. - Έρχονται εδώ;
Πώς νομίζεις ότι ξέρω τη γλώσσα σας;
Κάνω ότι μπορώ για να τους αποθαρρύνω.
Νομίζουν ότι είμαι νεκρομάντισσα.
Και μ'αφήνουν ήσυχη.
Συνήθως πιάνει με τους άλλους.
Γιατί όχι μ'εσάς;
Είμαστε πολύ κουρασμένοι για να φοβηθούμε.
Ήμαστε 3.000 και μείναμε τρεις.
Μπρικ, άσε το μαχαίρι.
Μπόθος, υπάρχει ρωμαϊκή φρουρά δυο μέρες από δω.
Θα είναι το Δυτικό Φυλάκιο στο Μέντιεθ.
Δυο μέρες...
Ας δούμε τον φίλο σας.
Κουίντους, τι κάνει;
Πίκτη και γυναίκα. Δυο λόγοι για να μην την εμπιστευόμαστε.
Αυτό θα σταματήσει την αιμορραγία.
Δηλητηριώδη μανιτάρια;
Ωραία μυρίζει.
Το πόδι σου; Έπιασαν τα ξόρκια της μάγισσας;
- Κουίντους, τα μανιτάρια... - Θέλει να μας δηλητηριάσει.
Σου γιάτρεψε το πόδι για να σε σκοτώσει;
Τα δηλητηριώδη έχουν λευκές "λεπίδες". Μάθε τα μανιτάρια.
Ωραίο.
Είναι πολύ καλό.
- Νοστιμότατο. - Είναι καλό.
Οι άντρες σου είναι πολύ νευρικοί.
Έτσι πρέπει. Μας καταδιώκει ένας δαίμονας μέρα-νύχτα.
Δαίμονας;
Τη λένε Ετέν. Την ξέρεις;
Αν σας κυνηγάει η Ετέν...
είστε ήδη νεκροί.
Πολύ παρήγορο αυτό.
Η ψυχή της είναι ένα άδειο δοχείο.
Μόνο ρωμαϊκό αίμα το γεμίζει.
- Πού είναι η Αριάν; - Πήγε να μας φέρει πρωινό.
Είσαι καλά;
Αυτό είναι για δόλωμα;
Στην πατρίδα μου είναι αγένεια να διακόπτεις έναν άντρα έτσι.
Εδώ προειδοποιούμε όταν κάποιος κατουράει το πρωινό του!
Έχεις δίκιο.
Είχε καταιγίδα στους λόφους χτες βράδυ.
- Πρόβλημα. - Πάμε να φύγουμε.
Πολύ αργά.
Κρυφτείτε στον σιτοβολώνα και μη βγάλετε άχνα.
Μάγισσα, κυνηγάμε ρωμαϊκά σκυλιά.
Δεν είδα κανέναν... Ψάξτε, αν θέλετε.
Μόνο μην αφήσετε τη βρώμα σας στο σπίτι μου.
Είναι το μόνο που έχω.
Τι συμβαίνει, Ετέν; Κατάπιες τη γλώσσα σου;
Ετέν, όχι! Ο θάνατός της είναι κατάρα για τον λαό μας!
Σε βάλαμε σε κίνδυνο. Θα φύγουμε.
Αν φύγετε τώρα, θα σας έχει γδάρει πριν πέσει η νύχτα.
Μείνετε ως το πρωί. Θα είναι καλά κι ο φίλος σας.
Αυτοί είναι ο λαός σου.
Δεν είναι ο λαός μου.
Ο Γκόρλακον με κατηγόρησε για μάγισσα και μου έκανε αυτό...
για να με σημαδέψει ως απόβλητη.
Με εξόρισε να ζήσω εδώ, μόνη.
Τι άλλο σκληρό παιχνίδι θα μας παίξει η μοίρα;
Βρήκαμε καταφύγιο στο σπίτι του εχθρού μας.
Είναι άγγελος...
ή διάβολος;
Όλα εντάξει.
Ξεκουράσου.
Είμαι ένας καβγατζής γερο-στρατιώτης...
αλλά παραδέχομαι τα λάθη μου.
Συγγνώμη που σε παρεξήγησα.
Το είπα.
- Κάνει κρύο. - Ευχαριστώ.
Μας έδωσες καταφύγιο, τη ζεστασιά της φωτιάς σου...
Ρίσκαρες τη ζωή σου για μας. Γιατί;
Είμαι πιστή μόνο σε όσους επιλέγω εγώ.
Φαγητό για το ταξίδι.
Ευχαριστώ.
Καλή τύχη, Ρωμαίε.
Καλή τύχη, μάγισσα.
- Μπόθος, σήκω! - Το πόδι μου!
Κοίτα! Δες τη φωτιά που καίει!
Κοίτα, ζεστό φαγητό και στεγνό κρεβάτι! Έλα!
Ο Αγκρίκολα υποχώρησε.
Ο Αδριανός έδωσε διαταγή για νέα αμυντική γραμμή, νότια.
Αφήνει τη γη για την οποία πολεμήσαμε.
- Κι εμείς τι κάνουμε; - Την πατήσαμε.
Πώς το κάνει αυτό;
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ κουράστηκα να τρέχω.
- Μόνο αυτά βρήκα. - Εκμεταλλευτείτε τα.
- Για τον Βίριλους. - Για την Ενάτη.
Μπόθος, μας περικυκλώνουν. Δυτικό τείχος.
- Πόσο μακριά είναι, λες; - Δεν ξέρω. Μια-δυο μέρες.
Αρκετά πλησίασες, Θαξ.
Νόμιζα ότι ήσαστε Πίκτοι.
Εμείς νομίζαμε ότι ήσουν νεκρός.
Πού είναι ο Μάκρος;
Τον έφαγαν οι λύκοι.
Αυτό είναι; Μόνο εμείς μείναμε;
Τουλάχιστον, εμείς οι τρεις τα καταφέραμε.
- Δε φτάσαμε ακόμα. - Τι λες;
Πρέπει να είμαστε στα σύνορα τώρα.
Ο Αγκρίκολα έλαβε διαταγές αναχώρησης.
Ώστε η Ρώμη τελικά εγκαταλείπει αυτόν το σκατότοπο, έτσι;
Δε μπορώ να πω ότι λυπάμαι.
Τότε πολεμήσαμε για το τίποτα.
- Τι έγινε με το αγόρι, Θαξ; - Δεν έχω ιδέα τι λες.
Αυτό είναι το σχέδιο του Αδριανού; Ένα τείχος;
Ποιος νοιάζεται; Τα καταφέραμε! Πάμε!
Μπόθος, περίμενε!
Πιο σιγά, Εκατόνταρχε.
Θαξ, τι κάνεις;
Σιγουρεύομαι ότι καταλαβαινόμαστε.
Πολλοί άντρες πέθαναν εξαιτίας σου και θα πληρώσεις γι'αυτό.
Το ήξερα ότι θα ένιωθες έτσι.
Αυτή η αναφορά επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους μας.
Στρατιώτη, πολέμησες και κέρδισες την ευγνωμοσύνη της Ρώμης.
Αυτός θα σε οδηγήσει στα διαμερίσματά μου, να φας.
Φαίνεσαι πεινασμένος.
Δε μπορούμε να γυρίσουμε στη Ρώμη ντροπιασμένοι.
Καλύτερα να μείνει μυστική η μοίρα της λεγεώνας.
Αν μαθευτεί, όλες οι φυλές, τα έθνη θα ξεσηκωθούν εναντίον μας.
Είναι μεγάλο το ρίσκο.
Συμφωνούμε, λοιπόν;
Η μοίρα της Ενάτης Λεγεώνας θα σβηστεί απ'τα αρχεία.
Ελπίζω να σου αρέσει το φαγητό.
Σου έφερα λίγο κρασί.
Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για έναν ήρωα.
Έτσι τιμά η Ρώμη τους ήρωές της;
Θέλετε να θάψετε την αλήθεια και μένα μαζί;
Αποτελείς μεγάλο κίνδυνο.
- Πού θα πας; - Εκεί όπου ανήκω.
Η ζωή μου είναι πάλι στα χέρια σου, μάγισσα.
Με λένε Κουίντους Ντίας. Είμαι φυγάς από τη Ρώμη.
Κι αυτή δεν είναι ούτε η αρχή, ούτε το τέλος της ιστορίας μου.
ΥΠΟΤΙΤΛΙΣΜΟΣ ODΕΟΝ S.Α.